eyeriz.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Kaleidosphere

 
Nemo-taal
 
Nemo-taal (t/m juli 2009)
Nederlands
nááh               
maan
fifi-fah
giraffe
tito-tito   
sirene
títato
alles met sirene
tátauto
vrachtauto
paap
paard OF tram
puffie
koffie
nana
banaan
boep
bloem
buaab       
ballon
pikaka 
paprika
Bobát
Robijn
bokkoki
broccoli
boter   
motor
pote tet
grote steen
 
Nemo-taal (juli 2009)
Nederlands
ajajaesasse awwepap
ananassap
vievevieseseesbeesje
lieveheersbeestje
 
Nemo-grapjes
Nederlands
schoonpeuk       
viespeuk
krenteboutje
schatteboutje
eikeltoren
eiffeltoren
jisp
rups (wesp zegt hij wel goed!!)
verkouding   
verwarming
borrebam
boterham
 
2011
jiroolwagen = rioolwagen
beslagtanden = slagtanden
 
 
Robijn's woordjes
aug 2009:
mama, auto, papa, lamp, pop, o-ooo
 
sep 2009:
aap, kijken, oog, beer, appel, op, bloem, Nemo (Mèèmèèh), peer, daag
 
oktober 2009:
uit, appelmoes (appelpoeh), patat, toet toet toet
 
november 2009:
water, hallo, oma
 
december 2009:
aan, vlinder, (ninde) mandarijn (nijnij), banaan (naaan), paard (paap), opa, kikker, zitten, boom
 
januari 2010:
niet meer te tellen, ze kletst werkelijk ALLES na en af en toe rollen er 2-woord-zinnetjes uit haar mond!
 
Paar leuke woordjes (juni 2010):
appelpufe = appelsap
beetje lielug = beetje zielig
Seesisj, later werd 't Weelis = Felix
Poesel en Pip = Woesel en Pip
Ibiza eten = pizza eten
loegluig = vliegtuig
 
Januari 2011
Assesroop = appelstroop
Gebakhal = gehaktbal
Arrene = andere
Mooie lipjes maken = lippenstift opdoen
womme (later jomme) = jongen
 
Mei 2011
Nokkilo = Pinocchio
hommer = honger
Kriskrobroek = discobroek
 
Laatste artikelen
Man, man, man, het gaat zo vlug allemaal...
 
Felix deed de dag voor zijn verjaardag zijn eerste stapjes los, en nu loopt ie alweer als een kievit. Hij klimt overal op en uit, ik moet echt ogen in mijn achterhoofd hebben!
Hij wil graag boekjes lezen, loopt van alles aan te wijzen. Als ie een plaatje van een vis ziet, wijst hij naar de vissenkom. Als we lachen, wijst hij naar een foto met een paard erop. Dat soort dingen.
Laatst zat ie uitgeteld voor de tv. Ik dacht, ik doe hem even in de doek, dus ik vraag hem 'ga je met mama mee?'. Schudt ie heel resoluut zijn hoofd. Vraag ik 'wil je tv blijven kijken?', knikt ie met zijn hele lichaam 'ja'. Zo cute!
Gisteren heeft ie een voetbal van ons gekregen. Is ie helemaal verguld mee. Loopt ie mee rond als een pauw. Als ik zeg 'gooi maar', komt ie de bal heel lief lachend brengen, om hem 10 cm bij me vandaan mijn handen te gooien :-). En verder is ie helemaal wild van dansen.
Slapen doet ie, na een terugval en nieuwe druppels van de homeopaat, weer prima. Ook overdag, en ook 's avonds. Hij wordt nog wel om 23u ongeveer wakker om te drinken, maar slaapt daarna de nacht door.
Hij kan draaidoppen open krijgen, hij kan blazen, hij kan zelf op en af de glijbaan. Zelfs vanaf de verkeerde kant. Allemaal van die dingen die Robijn en Nemo echt nog niet voor elkaar kregen op die leeftijd.
Het is zo'n guitig ventje. Als ie wakker is, ontdekkend, vrolijk en ondeugend. Naast al die knappe dingen die hij doet, kan hij ook heerlijk genieten van het zitten bij mij in de draagdoek, knuffelt ie je dood en kruipt ie helemaal in me als ik 's nachts naar bed ga.
 
En betere foto's van Felix lopend heb ik niet eens... ik vergeet ze steeds te nemen!
 
Robijn gaat ook hard. Vorig jaar was ze naar mijn idee al klaar voor zindelijkheid (sinds ze 16-17 mnd is kan ze al aangeven dat ze geplast of gepoept had). Toen hebben we het anderhalve dag volgehouden. Maar toen er een drol plots op de drempel belandde, en daarna nog een keer eentje in bad, was het welletjes voor d'r: ze durfde niet meer. Wij hebben het daar toen bij gelaten, tenslotte was ze toen nog geen twee, en ik was al wel druk zat met een dreumes een peuter en een baby. Nu met het mooie weer vond ik wel weer een mooie gelegenheid om er weer mee te beginnen. Dus zaterdag voor het eerst zonder luier. Een paar druppels per ongeluk op het potje was fijn, daardoor zag ze wat de bedoeling was. Verder was het twee dagen lang dweilen met de kraan open. Tot zondagavond: toen wilde ze op het potje, en kwam er ook daadwerkelijk eentje! Apetrots was ze. En wij ook:-). Sindsdien heeft ze nog 2x een ongelukje gehad ('s ochtends), en verder is ze droog sinds woensdag. Vrijdag is ze naar het KDV gegaan zonder luier. En dat ging helemaal goed! En vandaag was ze na haar middagslaapje ook nog droog. Komende week maar eens met haar naar buiten zonder luier. Gewoon kleine wandeling maken, haar het vertrouwen geven dat ze dat kan.
Robijn is trouwens echt weer haar lieve zelf. Onwijs knuffelig. Maar wel bepalend wie haar mag verzorgen of knuffelen. Zo klein, en dan al zo manipulatief, hahaha! Ze wikkelt je om haar vinger waar je bij staat :-)
 
Bij papa op de nek tijdens bevrijdingsfestival. Met vleugels.
 
En deze moet ik toch ook even laten zien:
 
Net afgelopen weekend maar weer eens een pony geknipt, ik was dat onverzorgde lange haar in d'r gezicht helemaal zat. Dan maar niet op één lengte. En het staat er zo schattig!!
 
Nemo heeft al 2 weken vrij. Vlak daarvoor hadden we wel een terugslag. Was ook te verwachten. Hij is nu gewend, en nu komt de spanning van de weken daarvoor naar buiten. Bovendien voelt ie zich nu blijkbaar veilig genoeg om wat meer weerstand te geven, iets wat ie thuis ook al wel deed. Na een druk weekend, bezoek van zijn oude leidster en straf op school (zonder waarschuwing, omdat ie iemand had geslagen), werd het hem teveel. Letterlijk. Hij heeft dan een overload en krijgt koorts: 4 dagen lang 40 graden. Daarna was er nog maar één week school voor de vakantie. In samenspraak met school hebben we besloten dat Nemo voorlopig nog halve dagen blijft gaan, en het niet verder uit te bouwen naar hele dagen. Eerst maar eens veiligheid creëren.
We hebben met school een fijn evaluatiegesprek gehad. Ze vonden het goed gaan, hadden nu ook een wat duidelijker beeld van zijn moeilijkheden, en juf gaf aan zich verder te willen in autisme. We hebben ze als dank voor hun meedenken en meewerken een boek over autisme cadeau gedaan. Viel in goede aarde!
Nemo is tegenwoordig helemaal into tekenen. In 2 dagen tekent ie een heel schetsboek vol. Waar zijn tekentalent zich in december, januari beperkte tot treinen, tekent ie nu vliegtuigen, walvissen, dolfijnen, slakken, huizen, poppetjes, kerken, bloemen en nog veel meer. Ongelooflijk, hoe snel dat bij hem gaat. En echt, zó mooi ook!!
Een half jaar geleden kon hij alleen nog maar met treinen spelen. Als ik zie wat hij daar in geleerd heeft: fietsen, kleien, tekenen, woorden schrijven, dansen, zijn eigen liedjes maken (met eigen melodie en tekst!)... Elke keer laat hij me weer versteld staan, maakt hij weer een giant leap in zijn ontwikkeling. Zo mooi!
 
En weet je wat ik nog het leukste vind? Dat ie moet huilen als Pinocchio afgelopen is. Hij zegt dat het is omdat het afgelopen is. Maar dat heeft ie met andere films niet. Dus ik denk dat het is omdat het muziekje aan het einde zo gevoelig is, en het einde ook vol gevoel zit. Dat ie dus gewoon emotioneel is. En dat vind ik zó mooi om te zien!!
 
Nemo met een van mijn draagdoeken in de weer, met Grote Olifant erin.
 
Het is zo'n mooi jochie...Hier met de zachtste blik die ik van hem ken, pratend met Luc en Robijn.
 
Lees meer...
En dan gaat je kindje opeens naar school!
 
Het was wel een gekke periode hoor, de afgelopen twee maanden. De stress dat Nemo's groep op St Marie zou sluiten, de schoolkeuze die daardoor opeens versneld genomen moest worden, de gesprekken met de scholen...
 
Na lang geweifel zijn we dus toch voor reuglier onderwijs gegaan. Man, wat een gepieker en gedenk ging daar aan vooraf. Gevoelsmatig neigde ik al langer naar regulier, maar je wil de beste keuze voor je kindje maken, en dus niet ondoordacht te werk gaan. Alle voors en tegens zijn duizend maal langs gekomen. Wat uiteindelijk de doorslag heeft gegeven weet ik niet eens. Misschien was dat wel dat ie dan dadelijk net als broer en zus op dezelfde school zit. Dat ie niet het buitenbeentje is omdat ie een beetje anders is. De school verwoordde het ook mooi: Nemo is ook een aanwinst voor hun en voor de kindjes in de klas. Door Nemo leren ze van dichtbij dat anders zijn niet gek hoeft te zijn. Dat niet elk kindje hetzelfde is. En zo is het maar net.
 
En inmiddels zit de wenperiode van Nemo er dus op, en gaat ie per 31 maart écht naar school. De wenperiode was wel heftig, en de eerste week school ook. Het is natuurlijk ook nogal wat, zo'n verandering. Voor elk kindje, en voor Nemo zal daar nog een schepje bovenop zitten. Hij was thuis weer een stuk heftiger. Stuurs, niet luisteren, minder bereikbaar, gauw gefrustreerd en boos. Ik weet nog dat er in een van die weken een woensdag was waarop de kindjes allemaal thuis waren, en ik het op het einde van de dag zo met ze had geschoten... Toen Luc thuis kwam heb ik hem Felix in de handen geduwd, mijn sleutels gepakt en heb de deur achter me dichtgeslagen. Ik kon nog net uitbrengen 'ik ga even weg'. Ik ben in een parkje verderop gaan zitten en ben anderhalf uur ofzo weggebleven. Had echt even adempauze nodig.
Nemo had er die ochtend om 11 uur al 3 driftbuien van meer dan een half uur laag en hoog gekrijs opzitten. Hij heeft dan het geluid van een motorzaag en cirkelzaag door elkaar. En net zoveel volume. En ik heb ook maar een beperkt maximum wat ik aan kan aan prikkels. Net als Nemo dus :-).
Naast die driftbuien merk je aan het geluidenspectrum van Nemo dat het spannend voor hem is. Hij vervalt dan meer in stereotiepe geluiden. Ook is hij hyper, loopt letterlijk op zijn tenen, en fladdert met zijn handen als hij enthousiast is of een andere extreme emotie heeft.
 
Nu hij echt naar school gaat, nu het eerste spannende eraf is, is hij ook weer een beetje gekalmeerd. Fijn voor ons allemaal. Hij vindt het heel leuk op school. Vertelt er niet veel over, maar komt elke dag enthousiast op me af rennen als ik hem ophaal.
In de klas hebben ze er een Opstekerketting. Die krijgen ze even om als ze ergens hun best voor hebben gedaan. Nemo heeft vandaag ook zijn eerste diploma gekregen. Omdat ie zo goed met sporten mee had gedaan. Leuke stimulans voor hem, want bewegen is niet zijn favoriete onderdeel (goh). 
School vindt ook dat het goed gaat. Natuurlijk merken ze wel ander gedrag bij hem, maar ze gaan er geloof ik wel goed mee om. De juf is consequent en heel erg op afspraken gericht, dus dat is voor hem alleen maar fijn. Bovendien hebben ze er picto's, een planbord en een time timer. Helemaal goed dus!
 
Nemo leert ook veel, merken we nu al! Hij wilde in de overgangsperiode steeds vaker dat we lieten zien hoe je sommige woorden schrijft. En dan kan hij ze na 1x voordoen al naschrijven en onthouden. Hij tekent nu naast walvissen, boten, rioolwagens en treinen ook echt poppetjes, huizen met verdieping en bedden bovenin, gedetailleerde slakken, etc. Op school hebben ze een 'natuurkundeproefje' gedaan: ze hebben met diverse materialen gekeken of iets bleef drijven of zinken. Dat bedenkt hij zich nu dus steeds, of iets zinkt of blijft drijven.
 
Ik vind het leuk om te zien en te horen dat de andere kindjes Nemo ook opnemen in de klas. En ik vind het heerlijk om te zien dat Nemo gerust op andere kindjes op het schoolplein afstapt en met ze begint te praten ('hallo, ik ben Nemo, wie ben jij?' of 'Wat zijn jullie aan het doen?' tegen knikkerende kindjes).
 
Het communicatiebord met de foto's heeft plaatsgemaakt voor een weekplanbord. Dat begrijpt Nemo ook goed, en hij heeft er ook houvast aan. Leuk om te zien.
 
En verder is hij zich zo bewust van alles om hem heen: hij ziet dat de zon later onder gaat, hij ziet de blaadjes aan de bomen groeien, hij weet wat narcissen, tulpen, paardenbloemen, blauwe druifjes, etc zijn. Hij wist ook nog te vertellen wat brandnetels zijn en hoe die eruit zien.
Zo mooi om te zien! Over brandnetels gesproken: vandaag zei hij zoiets als 'hey mama, als er brandnetels zijn, dan zijn er veel brandweerwagens in de buurt'. Dat toverde een grote glimlach op  mijn gezicht. Want daar komt een stukje kinderlogica naar voren met een vleugje autisme. Zo antwoordde hij oma Ida vanavond aan de telefoon op haar vraag of hij lekker ging slapen dat hij vies ging slapen. Heerlijk, die woordgrapjes!
 
Robijn zou ook het liefste nu al naar school gaan. Ze gaat heel graag mee, en de eerste paar ochtenden heb ik haar huilend de klas uit moeten sleuren omdat ze zo graag wilde blijven. Vanmorgen was ze hier van de trap afgelazerd. Ze was erg ontdaan, maar kwam weer een beetje in goede doen toen ik vroeg of ze meewilde om Nemo weg te brengen (Luc was thuis, dus ze kon in principe ook bij hem blijven, wat ze normaal altijd graag wil). Ze stond bijna meteen op, want 'dan kon ze op een stoeltje in de klas gaan zitten'. En ze weet, dat als je 4 wordt, dat je dan naar school mag. Dus ze is bíjna 4. Jaja. :-)
 
Nemo wil trouwens ook wel graag dat Robijn meegaat met hem wegbrengen naar school. Die twee kunnen eigenlijk ook echt helemaal niet zonder elkaar. Als Nemo 's avonds na het licht uit doen toch nog moet plassen, begint Robijn te huilen als ze toch nog wakker is en merkt dat hij de kamer uit gaat. En als Nemo op dinsdag al om 12 uur uit school is vindt hij het heel leuk om even alleen met mij te zijn, maar rond een uurtje of 2, 3 begint hij toch te vragen hoe laat Felix en Robijn weer terugkomen. Dat verwarmt mij toch zo enorm! Dat maakt al die keren dat ze elkaar in de haren vliegen en ik ze achter het behang kan plakken helemaal goed.
 
 
Lees meer...
En dan opeens heb je geen baby meer. Al meer dan 4 jaar heb ik dat niet mee gemaakt. Want toen Nemo 1 werd was ik al zwanger van Robijn, en toen Robijn 1 werd, was ik al zwanger van Felix. En nu heb ik opeens geen baby meer uit de buik en ook niet in de buik. Raar idee.
 
Ik merk ook dat ik daar gisteren en vandaag (en eigenlijk al wel wat langer) een beetje weemoedig van werd. Sowieso is zo'n eerste verjaardag een raar iets. Je denkt terug aan het jaar daarvoor, dat je nog een dikke buik had, en opeens een dag later een baby. Je denkt terug aan de bevalling, aan de zwangerschap, aan het afgelopen jaar.
 
De zwangerschap was heftig. Het accepteren dat er een kindje kwam, en dat ie 3 jaar eerder kwam dan wij liever hadden gezien. Het accepteren dat mijn kleine meisje opeens niet meer mijn kleinste kindje zou zijn. Het accepteren van die tweede bevalling, dat er veel dingen niet gebeurden zoals ik ze wilde, en de uiteindelijke keizersnede. Dat zijn de dingen waar ik me veel mee bezig heb gehouden. En dan heb ik het nog niet over de onzekerheid over of ik het wel aan kon.
 
De bevalling was te gek. Soort van dan :-). Die heb ik vandaag ook weer heel bewust herbeleefd. 's Ochtends het bellen van mijn moeder, of ze de kindjes wilde opvangen. Het opvangen van weeën tijdens het ontbijt. En tijdens de lunch, toen de doula ook kwam. Ik zittend op een bal, met weeën die wel sterker werden, en ondertussen speelden de kindjes natuurlijk gewoon in de kamer. Mijn moeder die eitjes voor ons bakte. Benita die mij rond een uurtje of twee een buikmassage gaf, waarna ze weg ging, en ik met Luc op bed ging liggen, samen die weeën opvangen (het mooiste gedeelte van de bevalling, echt samen met de baby, in alle rust, wetend dat het zou gaan gebeuren). Daarna onder de douche, waarna de weeën immens heftig werden. Mijn stress, omdat ik echt op dat moment naar het ziekenhuis wilde. De tocht naar het ziekenhuis, met tig weeën en tig stoplichten :-). De aankomst bij het ziekenhuis, dat ik bij het bankje vóór het restaurant een wee op moest vangen, hahaha! En nouja, de rest daarna dus. Veel weeën, veel gedoe met die stomme buikbanden, veel weeën (of had ik dat al gezeg?), weeën die overgingen in één lange wee non stop, oerkreten, wiegen, 2 cm, persdrang. En dan die rit naar de OK. Zal ik nooit vergeten. Wat ik ook niet zal vergeten is dat ik alles voelde tijdens de OK. Geen idee hoe dat kwam, maar het was allesbehalve pijnloos, die keizersnede! En dan heb ik het niet over het getrek en geduw dat je altijd wel voelt. Nee, ik voelde dat er in me gesneden werd. En het lostrekken van de buik deed ook gruwelijk pijn.
Maar ach. Daar heb ik gelukkig geen trauma aan over gehouden. Alleen maar een heel lief jongetje :-)
 
En dan het jaar. Vol zorgen, niet vol slaap (understatement). Veel drukte, weinig tijd voor onszelf en voor elkaar. Die vakantie from hell. Alle onderzoeken bij Felix die steeds werden en worden uitgesteld. Elke keer wat nieuws. Om nog niet te spreken van de zorgen om de andere kindjes. Ik heb niet het idee dat ik heb kunnen genieten van dat eerste jaar. Ook al heb ik het wel echt bewust geprobeerd. Al die momenten dat ik me bedacht 'ik wou dat ik me dit moment later ook precies zo kon herinneren', en die ik nu weer vergeten ben. Alle dingen die ik op wilde schrijven voor later, wat er niet van is gekomen. Al die leuke woorden die uit die kindjes komen. Alle nieuwe dingen die ze leren.
 
 
Gisteravond zijn Luc en ik uit eten geweest. Bij Artisjok. Heerlijk eten, mooi opgemaakt, maar qua verwennerij onder de maat. En dan kom je opeens toe aan gesprekken waar je in de ratrace niet meer aan toe komt. En bij mij zaten de tranen toch wel heel hoog. Niet omdat ik me verdrietig voelde, maar gewoon omdat alles even boven komt. Ik was de hele dag al chagrijnig, en opeens besefte ik me ook waarom. Omdat je dus toeleeft naar die eerste verjaardag, maar daarmee ook meteen alles herbeleeft.
 
 
Felix vond zijn verjaardag heel leuk. Het zingen, het hiep hiep hoera, de cadeautjes, alle mensen die er waren. Ik had ook echt het idee dat hij zichzelf nu een grote jongen vond. En dat is ie ook. Gisteren heeft hij zijn eerste losse stapjes gezet! Ik kwam net de kamer binnen en was toevallig dus op tijd om daar getuige van te zijn. En ik was er echt door geraakt. Want ook al is het je derde, je verwondering is nog net zo groot als bij de eerste!
 
Mijn baby is er niet meer. Nouja, stiekem nog een klein beetje (tenslotte zie je nog niet eens tandjes, ook al zit er sinds 2 weken eentje, maar die is nog miniem:-)). In plaats daarvan heb ik een dreumes. Een schatje, met een erg sterke eigen wil. Zonder rust in zijn donder, die liever gisteren al kon lopen en praten. Eentje die het nog steeds erg fijn vindt om gedragen te worden, erg houdt van kusjes geven en knuffelen. Die van lekker eten houdt, en alles ook lekker vindt. Die flesjes melk voor baby's vindt, maar nog wel 2x per dag graag aan de borst drinkt. Eentje waar ik zielsveel van hou en die ik nooit had willen missen.
 
Zijn verjaardagstaart :-)
 
Op z'n fietsje. Kijk 'm trots zijn dat ie er al zelf op komt!
 
Gisteravond, in de doek. Mijn kleine schatje.
Lees meer...
Grommeju. Daar kwam Robijn vorige week mee aanzetten. Op zo'n schattige bozige manier. Bedoelde ze 'nondeju!' (wat ik wel eens roep als ik boos ben, hahaha!). Dus nu is grommeju bij ons ingeburgerd. Bekt best lekker, toch?
 
Vandaag is de school gaan kijken bij St Marie. Luc is meegegaan met Nemo. En Luc belde net. Dat school het net zo spannend vindt als wij. Maar het feit dat de juf op haar vrije dag is komen kijken, geeft mij wel een goed gevoel. Ze bleef ook in de groep zitten om Nemo te zien, toen de IB-er met de behandelcoördinator van St Marie ging praten/overleggen.
Luc had al wenafspraken gemaakt. Volgende week donderdag zou de eerste keer zijn. School gaat nu kijken of dat ook op woensdag kan (dan moeten ze een assistent regelen, want in principe zijn de wendagen op dinsdag en donderdag, omdat op die dagen er een assistent aanwezig is).
 
Al met al is school heel open en welwillend. Erg prettig dus. Voor ons blijft het ook een grote sprong in het diepe. Zoooo ongelooflijk spannend. Bibberend leuk, zoals ik Luc net zei.
 
Volgende week is het dus al zo ver. Dan gaat onze grote jongen voor het eerst naar school!
En dan moet ik ondertussen bedenken hoe ik dat ga doen met kleine Felix en Robijn, die slapen op de tijd dat ik Nemo van school moet halen (14.15). Ga me maar eens flink op mijn hoofd krabben!!!
 
 
 
 
Lees meer...
Begin februari hebben we dus een evaluatiegesprek gehad over Nemo.
Vlak voor dat evaluatiegesprek zijn wij gaan kijken bij 2 cluster-II scholen. Een ervan viel meteen af, de ander kwam heel aangenaam over, en is hier ook nog eens om de hoek. Maar we zijn ook nog eens gaan kijken bij de reguliere school, waar we hem in hebben geschreven toen hij 2 was. Die voelde ook nog steeds heel prettig. Bij het gesprek zat de intern begeleider (IB-er) en de directrice (erbij gevraagd door de IB-er, omdat het telefoongesprek ervoor niet zo lekker verliep, omdat ze naar mijn idee te hard van stapel liepen). De IB-er kwam zelf nog terug op dat telefoongesprek, en was dus oplossingsgericht. Dat voelde wel heel ok.
Na het evaluatiegesprek bij St Marie zou ik hen mailen, en meteen de volgende dag belden ze terug, om te zeggen dat ze ons bezoek als positief hadden ervaren en dat Nemo wat hen betreft welkom was. De leerkracht zag het als een leuke uitdaging.
 
Nu is het aan ons: kiezen we voor speciaal onderwijs of regulier? Aan beide vormen hangen voor- en nadelen.
Speciaal:
+ rustig voor Nemo door kleine groepen (max 15 kindjes)
+ veel individuele en specialistische begeleiding
- Over 3 jaar moet er geherindiceerd worden. Wellihcht dat hij dan alsnog naar een reguliere school moet (die kans schat ik vrij groot). En hoezeer zijn vriendschappen in de klas dan al gevormd? Als hij nu in een klas komt, weten die kindjes niet beter dan hoe hij is, is het veel normaler.
- De school heeft een regio functie, dus veel klasgenootjes zullen ver weg wonen.
 
Regulier:
+ Spelen met buurtkindjes
+ Op de school blijven waar hij zit
+ Op dezelfde school zitten als Robijn en Felix later, 'net als de anderen zijn'
- Grotere klassen: max 25 kindjes, hoewel op dit moment de groepen ongeveer 15 kindjes hebben. Kan hij die hoeveelheid prikkels wel aan, dag in dag uit?
- Weinig individuele aandacht. Er is maar één juf. Gaat Nemo dat wel redden als hij meer tijd nodig heeft om dingen die gezegd worden enzo te verwerken?
 
Dus wat te doen: hoe dan ook wordt het een enorme overgang voor Nemo. En maken wij die overgang daarmee nu makkelijker door te kiezen voor Speciaal onderwijs? En wellicht moeilijker in de toekomst als ie dan toch nog naar regulier onderwijs moet? Of gooien we hem meteen in het diepe, door hem naar regulier te laten gaan?
Wij neigen op dit moment naar regulier. Dat was al zo vóór het evaluatiegesprek. St Marie kon ons nu ook niet meer zo'n eenduidig advies geven, zij dachten ook dat Nemo het waarschijnlijk wel aan zou kunnen om naar regulier te gaan. Bij ons is het voornamelijk een gevoel. We zien hem meer bij die reguliere school rondlopen dan bij die andere.
 
Die reguliere school is bereid om een kijkje bij St Marie te nemen, zodat zij Nemo mee kunnen maken in de groep en nog even met de begeleider bij St Marie te praten. Dat vind ik echt heel prettig, dat ze daar zo'n moeite voor doen. Geeft mij ook weer vertrouwen! We hebben begin maart een afspraak met elkaar bij St Marie. Misschien meteen het moment om wenafspraken te regelen en afspraken over communicatie van school naar ons toe (en andersom). Want hoe dan ook zullen we Nemo nauwlettend in de gaten moeten houden.
 
Nemo zou tot in mei ongeveer bij St Marie blijven. Maar nou kregen we vorige week donderdag opeens een telefoontje, dat zijn groep met ingang van 1 mrt gesloten zou worden.!! *$#%^&^!!! Bezuinigingen, en deze groep had op korte termijn de meeste uitloop, dus is Nemo samen met 2 andere kindjes de klos. Er is wel plek voor hem gereserveerd op een andere groep, maar goed, dat is niet zoals wij het voor ogen hadden. Moet ie wéér wennen op een andere groep, terwijl hij over een maand of twee, drie ook nog eens moet switchen naar een andere school. Het was ook een optie om hem na de voorjaarsvakantie (volgende week!) meteen al naar school te doen, maar dat gaat ons toch echt te vlug. Een andere optie was om hem alvast op de clusterII school te plaatsen, in afwachting op de indicatie ervoor. Die is namelijk nog niet rond. Maar dat doen we ook niet, want als blijkt dat hij geen indicatie krijgt, dan moet ie alsnog van die school af. Geen optie dus. Dus blijft toch echt alleen maar over om hem op die andere groep bij St Marie te zetten en dan over te gaan geleidelijk nar de nieuwe school.
 
Spannend allemaal, en het kost allemaal ook veel energie. Maar je wil de beste keuze maken voor je kindje. Een doordachte keuze, waarbij je probeert alle aspecten mee te nemen in je keuze. En ik vind dat nu echt lastig! Het is vrij bepalend voor zijn jeugd, zijn toekomst. En dat vind ik toch best spannend!
Lees meer...
Robijn moest een paar weken geleden weer voor controle naar de oogarts. De bril heeft er helaas niet voor gezorgd dat haar ogen weer recht gingen staan (nouja, dat ze gingen samen werken dan). Dus is haar oogje afgeplakt sindsdien. De woorden van de oogarts hebben nogal indruk gemaakt, want sindsdien houdt ze braaf de hele dag de bril op, daar waar het voorheen max 3x een half uurtje was... Ook het afplakken vindt ze niet erg. Ze voelt zich een prinses (piratenprinses) en iedereen, ook vreemde mensen op straat zeggen wat van haar plakker! Is ze heel trots op, hahaha! En echt, ze ziet er zo schattig uit met dat lapje en die bril...
 
Ik had het idee dat Robijn de laatste weken, misschien zelfs wel twee maanden, niet zo lekker in haar velletje zat. Ik wilde haar dan ook wat meer aandacht geven, omdat ik dacht dat ze wat tekort kwam. Dus ik een ochtend met haar op pad. Heb het geweten: alleen maar krijsen. En daar geef je dan een halve werkdag voor op, haha. Maar de week daarna is ze een paar dagen naar oma geweest, en ik heb echt een ander meisje terug. Weer net zo lief en vrolijk als voorheen. Die 1-op-1 aandacht van oma heeft wonderen gedaan! Ze praat nu ook veel beter. Ik kon haar sinds december slecht verstaan, maar nu praat ze alsof ze drie of vier is. Ze doet niet veel voor Nemo onder! Knappe meid. Hele gesprekken hebben we, over en weer, en ze maakt de moeilijkste zinnen. En ze is ook zo'n lekker eigenwijsje. En wijs ook :-)
 
Met Felix ben ik ook een maandje terug ofzo naar de homeopaat geweest. Omdat we gek werden van zijn afhankelijkheid van mij en het niet willen (gaan) slapen. En waarempel: zijn slaaptijden zijn met 200% verbeterd! Waar hij overdag eerst met héél veel moeite 2x een half uurtje sliep, slaapt hij nou 's ochtends een klein uurtje, en 's middags gauw anderhalf uur. Soms meer, soms minder.
Overdag wil hij geen flesje meer, en 's avonds wil hij alleen maar eten wat wij eten. Dus pureren (wat we toch al bijna nooit doen) of een potje (nog sporadischer) is er niet meer bij. Maar ja, hij mag nog geen zout, dus een hartige taart ofzo zit er voor hem niet in. Helaas pindakaas.
 
Had ik al verteld dat we ook met Felix naar de cardioloog zijn geweest? Dat was allemaal prima. Geen enge dingen, zoals een vernauwing in de aorta, waar ze blijkbaar bang voor waren. Toch heb ik verder niets meer van het Diak gehoord, terwijl ze contact op zouden nemen. Zelf vergeten we dat ook steeds, doordat we zoveel aan ons hoofd hebben. Toch maar even een wekker zetten voor morgen (zeg ik ook elke avond). Want ik wil nou wel eens weten wat de plannen zijn: nier eruit of niet.
 
En dan die Nemo. Vier jaar dus al. Begin februari hebben we weer een evaluatiegesprek gehad bij St Marie. En daaruit kwam dat zij ook vinden dat het heel goed gaat met Nemo. Alle testen zijn weer opnieuw gedaan. Motorisch is hij nu heel gemiddeld, ook al is hij niet altijd even handig en valt er nog veel te verbeteren in zijn stabiliteit. Toch leert hij veel, is nieuwsgierig naar nieuwe dingen zoals fietsen (dat kan hij nu, met zijwieltjes!) en fijn-motorische dingen zoals knippen, tekenen, schrijven (hij kan zijn naam schrijven!). Ook op communicatievlak gaat het erg goed met Nemo, ook al blijft dat een aandachtspunt en valt er voor hem op dat gebied nog veel te leren. Qua intelligentie hoeven we ons geen zorgen te maken. Hij heeft een IQ van 134!!
 
Nemo laat steeds vaker horen en merken dat hij ons lief vindt. Wie had dat ooit gedacht. Ik twee jaar geleden in ieder geval niet! Vandeweek in de keuken stond hij op het trapje, en zei uit het niets 'mama, ik vind jou zo lief, mama, jij bent de liefste mama van de heeeeele aarde'. En strekte zijn armen theatraal naar mij uit. Schatje :-)
 
In het volgende logje iets meer over de keuze waar we nu met Nemo voor staan!
Lees meer...
Jeetje. 4 jaar geleden op dit moment lag ik aan de wee-opwekkers. De godganse dag. En na een slopende dag, en al lang verwacht (want hij was 17 dagen laat) werd ie dan eindelijk geboren. Onze lieve kleine Nemo.
 
En moet je nu ziek wat een grote jongen het is. Het waren 4 heftige jaren met hem, maar het lijkt net of het tij gekeerd is. Het gaat sinds rond Kerstmis zo goed met hem! Hij is vrolijk, kan vertellen wat hij voelt, kan ergens op terug komen, begrijpt veel, luistert opeens een stuk beter, is weer lief voor Robijn, is minder recalcitrant en véél gezeglijker, is onwijs knuffelig, zegt een paar keer per dag dat ie ons lief vindt (en soms ook dat ie ons niet lief vindt, haha).
Hij kan opeens fietsen, hij kan zijn naam schrijven (zomaar, in eens!) en begint zich te interesseren voor letters, hij maakt opeens niet alleen maar meer treinen, maar ook dolfijnen, walvissen, huizen en zonnen.
 
Ons mooie bloemetje wat tot die tijd maar af en toe opende, staat nu vrijwel de hele dag open. Wat een onwijs geschenk, wat mooi en fijn om te zien.
Ik merk dat ik nu ook meer kan ontspannen. Het is niet meer alleen politieagentje spelen, zoals het afgelopen half jaar (sinds de vakantie) het geval was. En echt, je weet niet half hoe fijn dat is... Er blijft dan zoveel ruimte en ook energie over voor andere dingen!
Zoals het nu is, zo hoop je dat het is met 3 kindjes. Druk, maar fijn.
 
Gisteren zijn we voor het eerst met hem bij een school gaan kijken. De Taalkring, een cluster 2 school. Of hij daar op komt, is nog maar de vraag, want hij heeft daar een indicatie voor nodig. En eigenlijk vraag ik me af of hij die krijgt, aangezien het zo goed gaat. En ook is het maar de vraag omdat we de school maar zo-zo vonden. Er zijn nog 2 andere cluster 2 scholen, en daar gaan we de komende weken ook kijken. Een reguliere school lijkt ons wat veel voor Nemo, 30 kinderen in een klas geven wel érg veel prikkels. Hij vindt 10 kindjes vaak al te veel (als ze 2 groepen op Sint Marie samenvoegen en dan spelen bijvoorbeeld). We zullen zien. De tijd zal het leren. Nemo blijft in ieder geval tot ergens in het voorjaar, begin zomer bij sint Marie, want nu is ie nog niet schoolrijp, hoewel dat opeens dus wel heel vlug gaat!
 
 
Nemo wilde voor zijn verjaardag een rioolwagen ('jiroolwagen' zoals hij zegt). Maar ja, welk kind wil dat nou? Dus... rioolwagens zijn niet te vinden, tenzij voor meer dan 100 euro, en dan heb je een modelwagen. Uiteindelijk hebben we een tankwagen van Lego gevonden, ook met slangetjes, en daar is ie erg blij mee! (hij heeft hem zojuist gekregen). Verder heeft ie nog een shirt met een haai erop en ondergoed en een longsleeve met walvissen erop gekregen.
 
Luc en ik zijn tot gisteravond laat, uh nee, zeg maar diep in de nacht, bezig geweest met taarten bakken. Ik zo'n mooie beklede taart, Luc een lekkere monchou taart. Beetje jammer dat de kleurstof voor de fondant van mijn taart niet meer echt van mijn handen en onder mijn nagels vandaan wil. Ik loop erbij als een smurf. Ik hoop dat Nemo de taart mooi vind!
 
 
 
Lees meer...
Oudjaarsdag is voor mij een dag vol overdenkingen.
Wat is er gebeurd, goed en minder goed, hoe gaat het met de mensen om me heen, hoe gaat het met de wereld. Dat soort dingen.
 
Zaterdag voelde ik me vooral MOE. Wat een jaar was het. Goed hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar wel heftig. Met als hoogtepunt de geboorte van Felix natuurlijk. En met als absoluut dieptepunt de vakantie (strontvervelende kinderen en met Felix nog in het ziekenhuis op Ibiza beland). En met stip op nr 2 toch wel de kraamweek (ziek, mijn moeder die met hartproblemen per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd werd terwijl ze op Nemo en Robijn paste).
En daarnaast gewoon een heftig jaar qua wennen aan het leven met drie kindjes, waarbij er veel extra care nodig was dit jaar. Voor Nemo, met de onzekerheid afgelopen zomer over zijn indicatie en of hij kon blijven bij Sint Marie, zijn diagnosestelling (autisme), en de zoektocht naar scholen (wel of niet speciaal onderwijs). Voor Felix, vanwege zijn nier. Onderzoekje hier, onderzoekje daar. Volgens mij heb ik nog niet eens verteld dat hij binnenkort naar de cardioloog in het WKZ (kinderziekenhuis) moet. En dan dat slapen van hem... pfff. Niet in willen slapen, niet getroost willen worden door iemand anders dan mij, niet in zijn eigen bedje willen slapen, overdag maar hazeslaapjes van 20 minuten doen, etc. Om MOE van te worden!
Robijn zou je bijna in al die drukte vergeten. En ook al staat zij haar mannetje wel, heeft zij ons ook nodig. Gelukkig pakt ze zelf haar ruimte ook wel, en komt ze lekker veel bij ons knuffelen.
 
En natuurlijk gebeurt er ook veel moois, raken we elke dag wel een keer vertederd door de kindjes. Als Nemo het over jiroolwagen heeft. Of als Robijn tegen een ieniemienie babypijltje zegt 'zoooooo, DAT is een grote vuurwerk!'. Of als Felix in de giechel schiet als ik 'boem' zeg, elke keer weer, minuten lang.
Maar... we willen wel weer wat rust in de tent. En graag de avonden weer voor onszelf. Ons doel voor 2011 :-)
 
 
 
Lees meer...
Lekker is dat.. Gisteren kreeg ik bezoek, en toen de bel ging, wilde ik iets te gehaast open doen. Ik vloog een beetje door de bocht op mijn dikke sokken en knalde met mijn voet tegen een uitstekende deurpost. Ik voelde/hoorde twee keer 'krak' en toen moest ik op mijn tanden bijten om niet te vloeken en te schelden, en ondertussen strompelde ik naar de deur. Ik kreeg nog meer bezoek, dus tijd om er echt bij stil te staan (jaja, staan..?!) had ik niet. Toen het bezoek weg was, zag ik wel dat de teen en de halve voet blauw en dik was. Mijn eigen conclusie: gekneusd, dan wel gebroken.
En net die avond had Luc een etentje, en moest ik de kindjes alleen naar bed doen. Ik heb even met ze gepraat, dat ze goed moesten luisteren, omdat ik niet goed kon lopen en veel pijn had. Toen ik naar boven wilde met Nemo, pakte hij alle spullen die ik vasthield uit mijn handen. Ik begreep er niets van, want hij zei er niets bij. Maar toen pakte hij mijn hand, en tóen pas begreep ik dat hij wilde helpen, mij de trap op te krijgen!! Hoe lief is dat?!! Ik was echt ontroerd. Dat ie me wilde ondersteunen, en ook nog wilde helpen door alle speelgoed van me over te nemen!
De kindjes begrepen het goed, en ze zijn dan ook als engeltjes gaan slapen. Nemo en Robijn dan, Felix maakte er zoals vanouds een heerlijk potje van.
 
Voorzichtig aan doen dan maar. Jaja. Niet veel later ging ik dusop een stukje speelgoed staan, precies op de bal van de voet, bij die teen. Aargh! Het joelde echt door mijn voet. En ook al doen dokters niets aan gebroken tenen, heb ik toch maar even de dokter gebeld om te vragen wat ik het beste kon doen. Ze stelden voor om toch even langs te komen. Maar ja, dat gaat moeilijk als je nauwelijks kan lopen en drie kindjes thuis hebt (waarvan er twee sliepen), dus maar een afspraak gemaakt voor vanmorgen. Dat zou een strakke planning worden, ivm Sinterklaasvieringen bij de kindjes.
 
Luc bracht Felix en Robijn weg, ik bleef met Nemo wachten op de taxi. Nemo's taxi kwam echter niet opdagen. Erg slecht! Daardoor kon Nemo niet naar de Sinterklaasviering bij Sint Marie! Afijn. We zijn met zijn drietjes naar de dokter geweest. Conclusie was gauw gemaakt: gebroken. Ze hebben de teen vastgetaped en nu is het maar behelpen tot het over is, want verder wordt er niets mee gedaan.
 
Thuisgekomen kwam Luc op het lumineuze idee om zijn bergschoen aan te doen. In mijn eigen schoenen kom ik namelijk niet in nu. En dat lukte, dus nu ben ik toch nog een beetje mobiel. Lopen gaat me niet goed af, ik kan mijn voet nauwelijks gebruiken. Buiten is dan natuurlijk helemaal een ramp met die gladheid en sneeuw. Maar zo gaat het tenminste een beetje!
Dus konden we (met de auto, 2 straten verder) naar het KDV van Felix en Robijn, om bij Robijn Sinterklaas te vieren. Nemo mocht ook mee, voor hem hadden we vlug een cadeautje in de zak van Sinterklaas gemoffeld.
 
En wat was dat leuk!! Robijn was helemaal door het dolle heen (dat wij er waren én dat Sinterklaas er was), en Nemo deed ook erg leuk mee! Die twee kids van ons stonden weer helemaal met de neus vooraan, net zoals vorig weekend, toen we Sinterklaas vierden bij Luc op het werk. Zo leuk om te zien hoe ze elkaar meeslepen in het sinterklaasgeweld!
 
Als ik zie hoe Nemo nu omgaat met drukte, veel mensen, veel prikkels, etc, dan ben je bijna geneigd om te denken dat er niets meer aan de hand is met hem. Brengt me dan meteen weer aan het twijfelen over onderwijs: regulier of speciaal? (Had ik daar trouwens al over geschreven? We moeten nu natuurlijk hard gaan nadenken over schoolkeuze! Binnenkort meer...). Maar ja, we weten inmiddels ook dat Nemo pieken en dalen heeft. Hij heeft nu duidelijk een piek. Gelukkig maar, dat maakt het sinterklaasgebeuren een stuk leuker.
 
Het is zo leuk om de kindjes te zien glunderen, en blij te zien met wat ze krijgen. Toch heb ik er ook een beetje moeite mee, elke keer weer. Want hoe kun je nou verkopen dat je niet mag liegen als je zelf je kind wekenlang allerlei leugens loopt te vertellen, en dat een paar jaar lang? Ik vind dat echt heel dubbel. Ik ben heel erg voor eerlijkheid, en dat je zelf het goede voorbeeld moet geven.  'Ja, maar Sinterklaas is toch wat anders...'.  Dat weet ik dus zo net nog niet.
 
Lees meer...
Afgelopen dinsdag met Robijn naar de oogarts. En wat bleek? Ze heeft een behoorlijke afwijking in de plus: +4,5 en +6. Dat betekent dat ze van dichtbij niet zo best ziet. Knap nog dat ze zich dan goed weet te handhaven! we zijn die middag meteen naar wat brillenwinkels geweest, anders duurt het allemaal weer veel te lang (want dan blijft het bij ons liggen, er is a zoveel waar we aan moeten denken). Robijn viel voor opvallende grote dikke monturen. En die stonden haar ook echt geweldig, zij het dat ze nog te groot voor haar zijn. Toch wel leuk om te zien dat ze al haar eigen smaak heeft;-)
We hebben samen met haar een paars brilletje uitgekozen. Ik vind het toch echt wel heel jammer. Ikzelf heb een onwijze hekel aan brillen. Kon niet wachten tot ik lenzen mocht op mijn 16e. En ik vind het zo zonde, mijn kleine meisje heeft van die mooie ogen... nu zie ik toch eerst een meisje met een bril, ipv een meisje met adembenemende lichte ogen...
 
 
En nog een klein nieuwtje over Felix: die ging gisteren ZELF in de box staan. En vandaag wilde hij alleen nog maar in de box, zodat ie kon oefenen met staan: liet zich vallen tot zit, en dan hop, de lucht weer in. Als ik hem uit de box haalde, was het brullen. Wie had dat ooit nog gedacht, dat hij het nog eens leuk zou gaan vinden in de box. Want meestal is die plek goed voor een stevige brulpartij :-)
Oja, en hij heeft de waterpokken, sinds maandag. Die pokken toch... Robijn had ze toen ze ging tijgeren, en Felix heeft ze dus nu hij gaat staan. Zou die ziekte ergens mee te maken hebben? :-)
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl